---

---

---

---

---

---

Понекогаш човек не се повлекува од светот затоа што го мрази светот. Понекогаш само сфаќа дека не секој човек заслужува пристап до неговата тишина, до неговата доверба, до неговата радост и до она што најдлабоко го носи во себе. И тогаш започнува да го создава својот мал круг.

Мал, но вистински.

Не нужно совршен, но искрен.

Не исполнет со многу луѓе, туку со луѓе покрај кои не мора постојано да се објаснуваш.

Во време кога бројот на пријатели на социјалните мрежи лесно може да се измери во стотици или илјадници, човекот сè почесто ја чувствува една од најголемите современи противречности: можеме да бидеме опкружени со луѓе, а сепак да се чувствуваме сами. Затоа „малиот круг“ не е прашање на бројка. Тоа е прашање на квалитет.

---

---

---

КОЈ Е НАШИОТ МАЛ КРУГ?

Нашиот мал круг се луѓето пред кои не мора да носиме маска. Тоа се оние со кои можеме да се смееме без причина, но и да молчиме без непријатност. Оние на кои можеме да им кажеме дека сме добро, но и оние пред кои можеме искрено да кажеме: Денес не сум добро. Вистинскиот круг не се препознава по тоа колку луѓе се наоѓаат околу нас кога светат рефлекторите. Се препознава по тоа кој останува кога светлата ќе се изгаснат. Кој ќе се јави кога немаме што да дадеме? Кој ќе се радува на нашиот успех без завист? Кој ќе нè предупреди кога грешиме, без желба да нè понижи? Кој ќе го чува нашето име кога ние не сме присутни? Таму започнува вистинскиот круг. Од психолошка перспектива, потребата за блиски и сигурни односи е една од основните човекови потреби. Човекот не е создаден за целосна изолација. Но исто така не е создаден ниту за постојана достапност до сите. Потребна ни е граница. Границата не е ѕид. Границата е врата.

Ѕидот вели: Никој не може да влезе.

Здравата граница вели: Не може секој да влезе.

Ова е огромна разлика. Кога човек нема граници, туѓите очекувања лесно стануваат негов товар. Туѓите проблеми стануваат негови проблеми. Туѓите мислења почнуваат да го определуваат неговото расположение, а туѓото одобрување станува мерило за сопствената вредност. И токму затоа создавањето на мал, здрав круг може да биде форма на психолошка зрелост. Да знаеш со кого можеш да бидеш ранлив. Да знаеш на кого можеш да му веруваш. Да знаеш кога треба да кажеш да, но и кога треба да кажеш не. Тоа не е себичност. Тоа е самопочит.

---

---

---

НЕ СЕКОЈ КОЈ ВЛЕГУВА ВО НАШИОТ ЖИВОТ ТРЕБА ДА ОСТАНЕ

Во текот на животот запознаваме огромен број луѓе. Некои доаѓаат за да нè научат нешто.

Некои доаѓаат за да ни помогнат. Некои доаѓаат за да им помогнеме ние. Некои доаѓаат за кратко. А некои остануваат. И можеби една од најтешките животни лекции е да прифатиме дека не секоја врска е создадена да трае засекогаш.

Некогаш луѓето се разделуваат без голема кавга.

Едноставно, животот ги носи во различни правци. Некогаш треба да се оддалечиме затоа што односот станал едностран. Некогаш затоа што довербата е нарушена. Некогаш затоа што постојаната негативност почнува да ја нарушува нашата внатрешна рамнотежа. А понекогаш едноставно растеме. И кога човек расте, неговиот круг природно се менува.

КРУГОТ НЕ СЕ МЕРИ СО БРОЈОТ НА ЛУЃЕТО

Можеме да познаваме илјадници луѓе, а да имаме само двајца или тројца со кои навистина можеме да разговараме од срце. И тоа е сосема доволно. Вредноста на пријателството не се мери со бројот на заеднички фотографии, коментари или јавни честитки. Понекогаш највредното пријателство нема никаква потреба да биде изложено пред јавноста. Тоа живее во една порака: Како си? Во еден повик: Само да те слушнам. Во една реченица: Тука сум. И во едно присуство кое не бара ништо за возврат.

ВО МАЛИОТ КРУГ СЕ ГЛЕДА КАКОВ ЧОВЕК СМЕ

Многу лесно е да бидеме љубезни пред луѓе од кои очекуваме нешто. Многу потешко е да бидеме добри без корист. Затоа малиот круг понекогаш е и огледало. Во него се гледа дали умееме да слушаме. Дали знаеме да простиме. Дали знаеме да се извиниме. Дали знаеме да го почитуваме туѓото не. Дали можеме да се радуваме на туѓата среќа. Но и дали дозволуваме другите да нè почитуваат. Зашто здравиот однос не е само да бидеме добри кон другите. Тој е и да не дозволуваме некој постојано да нè повредува во името на пријателството.

---

---

---

МАЛИОТ КРУГ И ДИГИТАЛНИОТ СВЕТ

Живееме во време во кое човек може да има стотици контакти, а многу малку вистинска блискост. Социјалните мрежи ни создадоа чувство дека сме постојано поврзани. Но поврзаноста не е исто што и блискост. Можеме да знаеме каде бил некој на одмор, што јадел, што купил и што објавил , а сепак да не знаеме како навистина се чувствува. Затоа денес, можеби повеќе од кога било, треба да правиме разлика меѓу публика и пријатели, следбеници и блиски луѓе, познаници и доверливи личности. Не секој што го гледа нашиот живот треба да има пристап до нашата душа.

МАЛИОТ КРУГ И ДУХОВНАТА ДИМЕНЗИЈА.

Постои и една подлабока страна на оваа тема. Човекот во својот мал круг учи што значи љубов без интерес, прошка без понижување, помош без условување и присуство без потреба за награда. Таму се воспитува карактерот. Не во големите зборови, туку во малите постапки.

Во тоа дали ќе му помогнеме на некого кога никој не гледа. Дали ќе го заштитиме достоинството на отсутниот. Дали ќе сочуваме доверена тајна. Дали ќе подадеме рака на човекот кој паднал. И можеби токму затоа најголемото богатство во животот не е колку луѓе нè знаат, туку колку луѓе можат искрено да кажат дека сме им биле човек.

А ШТО АКО КРУГОТ НИ СЕ НАМАЛИ?

Понекогаш се плашиме кога ќе забележиме дека нашиот круг станува помал. Но намалувањето не секогаш значи загуба. Понекогаш значи прочистување.

Некои луѓе си заминуваат. Некои односи се завршуваат. Некои разговори престануваат. И човек останува со помал број луѓе околу себе. Но можеби за првпат останува и со повеќе мир во себе. Затоа не треба секогаш да се плашиме од празниот простор. Понекогаш празниот простор е местото каде што треба да се роди нешто ново.

---

---

---

КОГО ЌЕ ГО ПУШТИМЕ ВО НАШИОТ КРУГ?

Можеби ова е најважното прашање. Не: Колку луѓе имам? Туку: Какви луѓе имам покрај себе?

Дали се луѓе со кои растам или луѓе со кои постојано се бранам? Дали ме охрабруваат или ме намалуваат? Дали можам да бидам свој или постојано морам да играм некаква улога? Дали мојата радост им е радост или закана? Дали мојата болка им е важна? Одговорите на овие прашања многу кажуваат за квалитетот на нашиот круг.  И НА КРАЈОТ

Можеби животот не бара од нас да имаме голем круг. Можеби бара да имаме вистински круг.

Неколку луѓе со кои можеме да седиме и кога нема што да кажеме. Неколку луѓе кои ќе нè потсетат кои сме кога ќе се изгубиме себеси.

Неколку луѓе кои нема да нè сакаат само кога сме успешни, весели и силни, туку ќе останат и кога сме уморни, ранливи и тивки. Затоа, нека биде мал нашиот круг. Но нека биде круг во кој има почит. Нека има искреност. Нека има човечност. Нека има доверба. Нека има простување. Нека има смеа. Нека има тишина. И, пред сè, нека има луѓе пред кои не мораме да бидеме некој друг. Зашто во светот во кој сите се трудат да бидат видени, можеби најголемата привилегија е да имаш некого покрај себе пред кого можеш едноставно да бидеш свој. А кога ќе дојдат годините и ќе се свртиме назад, можеби нема да ни биде најважно колку луѓе сме сретнале. Ќе ни биде важно кој останал во нашиот мал круг и какви луѓе сме биле ние во нивниот. Бидејќи на крајот, животот не го сочинуваат сите оние што поминале низ него.Го сочинуваат оние што оставиле трага. И оние на кои и ние сме им оставиле нешто добро. Тоа е нашиот мал круг. Мал по број. Но голем по значење.

---