КОЛУМНА

Љубомората, омразата и одмаздата – Три отрови што човек си ги внесува во сопствената душа

Објавено

пред 2 дена

на

септември 14, 2026

Од

Цаци

Во колумната од секојдневниот живот денес ќе зборуваме за љубомората, омразата и одмаздата. Знаете, постојат чувства кои на прв поглед ни изгледаат како сила, а всушност се тивка слабост. Љубомората е едно од нив, oмразата е друго, a желбата за одмазда често е нивното најопасно продолжение.

Кога човек е љубоморен, тој не гледа што има, туку што има другиот. Наместо да ја гради сопствената среќа, тој почнува да ја мери туѓата. Наместо да се радува на сопствениот напредок, го боли туѓиот успех. И така, без да забележи, дозволува туѓиот живот да стане господар на неговиот внатрешен мир.

Омразата, пак, е уште потежок товар. Таа не мора секогаш да се гледа во зборовите. Понекогаш се крие зад молчење, зад злобен поглед, зад потребата некој да не успее, зад задоволството кога на другиот му се случува нешто лошо. Човек може да мисли дека со омразата му нанесува штета на оној кого го мрази, но најчесто првиот што ја чувствува нејзината тежина е самиот тој, бидејќи омразата бара постојано внимание. Таа нè тера повторно и повторно да се навраќаме на неправдата, на навредата, на човекот што нè повредил, а можеби и никој не не повредил, тоа само љубомората си создава приказни. Ни го зема времето, ни го нарушува мирот, ни ја одзема способноста да уживаме во она што е добро во нашиот живот. Дури и кога другиот не е присутен, ние го носиме со себе во мислите, во гневот, во немирот.

А што е одмаздата?

Одмаздата често се претставува како задоволување на правдата, но не секоја одмазда е правда. Понекогаш таа е само болка која бара нова болка. Човекот што се чувствува повреден сака другиот да почувствува нешто слично. Сака да го заболи, да го понижи, да му врати. И можеби во еден момент ќе почувствува кратко задоволство, но, каква е таа радост на душата ако е изградена врз туѓото страдање?

Каков мир може да донесе тоа што некому си му нанесол зло? Дали навистина стануваме подобри, посилни или посреќни ако успееме да го повредиме оној што нè повредил? Или само дозволуваме неговата постапка да нè претвори во нешто што можеби никогаш не сме сакале да бидеме?

Најголемата победа не е секогаш во тоа да му вратиш на некого. Понекогаш најголемата победа е да не дозволиш туѓата злоба да го промени твојот карактер. Да не дозволиш нечија омраза да стане и твоја. Да не дозволиш нечија неправда да те натера да постапиш неправедно.

Тоа не значи дека треба да трпиме сè, да молчиме пред секоја неправда или да дозволиме некој да нè повредува без граници. Можеме да се заштитиме. Можеме да се оддалечиме. Можеме да кажеме „доста е“. Можеме да побараме правда кога е потребно. Но, постои голема разлика меѓу тоа да се заштитиш или да живееш за да му се одмаздиш на некого. Првото е грижа за себе, а второто е заробеништво во туѓата постапка.

Затоа, пред да дозволиме љубомората да ни го помати погледот, омразата да ни го нагрди срцето, а одмаздата да ни го одземе достоинството, треба да се запрашаме – Што добивам јас од ова, дали станувам посреќен човек или само станувам уште еден носител на болка?

Животот е премногу краток за да го трошиме во споредување, во злоба и во пресметки. Не ни е потребна омраза за да бидеме силни. Не ни е потребна одмазда за да бидеме вредни. Не ни е потребно туѓото паѓање за да се чувствуваме високо. Ни треба мир. Ни треба чиста совест. Ни треба способност да продолжиме напред без постојано да се навраќаме на оние што сакале да нè повредат.

Не ни е потребна омраза и одмазда. Ни треба сила да не станеме слични на оние што ни нанеле зло. Затоа што најубавата победа е онаа по која душата останува чиста.

Поврзани теми:

Не пропуштајте

Чистата совест не се плаши од туѓите приказни

Продолжи со читање

КОЛУМНА

Чистата совест не се плаши од туѓите приказни

Објавено

пред 2 недели

на

септември 2, 2026

Од

Цаци

Естрада.мк не се само музика, настани, концерти и приказни за луѓето од естрадата. Естрада.мк се и погледи, ставови и размислувања за животот што го живееме секој ден. За обичниот човек, за неговите радости и разочарувања, за добрината и неправдата, за љубовта, простувањето, грешките и изборите што понекогаш нè прават подобри, а понекогаш нè оддалечуваат од самите себе.

Токму затоа во оваа рубрика ќе се обидеме да погледнеме малку подлабоко во секојдневието. Не за да судиме некому, туку за да размислиме. Можеби некоја напишана мисла ќе допре до некого, ќе го натера да застане за момент и да се запраша дали нешто во својот живот треба да промени, поправи или едноставно да остави зад себе. Затоа што понекогаш на човек не му треба совет. Му треба само една реченица која ќе го натера да погледне во себе. А можеби токму таму ќе го најде одговорот што долго го барал. Во оваа колумна ќе се осврнеме токму на она што често го забораваме во трката со секојдневието, на чистата совест, на силата да не враќаме со зло за зло и на храброста, и покрај сè што ни се случува, да останеме луѓе.

Дали знаете кој е највозвишениот облик на љубовта?

Можеби не е оној кога го сакаме човекот кој ни возвраќа со љубов. Не е ниту кога сме добри само со оние кои се добри со нас. Најлесно е да сакаш кога си сакан, да простуваш кога не си повреден и да бидеш добар со оние кои никогаш не ти направиле зло.

Но што се случува кога ќе успееш да го сакаш целото човештво, па дури и оние кои ти посакале зло или можеби не можеш да ги сакаш како останатите, но барем не им посакуваш за возврат зло.

Е тогаш, во случај кога ги сакаш сите подеднакво, можеби, си стгнал до едно од највисоките нивоа на свеста, бидејќи љубовта не е само чувство, љубовта е и одлука да не станеш ист како оној што те повредил.

Има луѓе кои ќе се обидат да те оцрнат со измислени приказни. Ќе додадат збор, ќе одземат вистина, ќе измислат нешто што никогаш не се случило, а потоа внимателно ќе ја изберат личноста на која ќе ѝ ја кажат приказната, некој за кого знаат дека нема да ја задржи.

И приказната тргнува. Од уста на уста, од човек на човек, од измислица до „вистина“.

Колку е чудно што понекогаш луѓето повеќе веруваат во она што убаво е раскажано, отколку во она што навистина се случило.

Но има една работа што никој не може да ја измисли, ниту да ја украде. Совеста.

Совеста не се брани со објаснувања, таа или е чиста, или не е и затоа е голема среќа кога во туѓите црнила твојата совест блеска како полна месечина.

Не мораш секогаш да се правдаш, не мораш на секоја лага да одговараш со десет вистини, не мораш да се симнуваш на нивото на оној кој решил да те повреди.

Понекогаш најсилниот одговор е тишината.

Не затоа што немаш што да кажеш, туку затоа што знаеш дека времето има подобра меморија од луѓето.

Правдата е чудна работа, таа личи на бумеранг. Може да биде неверојатно трпелива, ќе чека долго, ќе ти даде можност сам да ја исправиш грешката, сам да признаеш, сам да се вратиш назад и да НЕ продолжиш по погрешниот пат.

Но ако човек упорно бега од сопствените постапки, еден ден правдата сама ќе ги преземе работите во свои раце, и колку подолго чекала, толку посилен може да биде ударот, затоа што животот не заборава толку лесно колку што мислиме.

Можеби некогаш НЕправдата изгледа како победник, можеби лагата стигнува далеку побрзо од вистината, можеби оние кои повредуваат изгледаат безгрижно, додека оној кој е повреден се прашува – „Зошто?“

Но не секоја победа е победа и не секој пораз е пораз.

Понекогаш човекот што молчи е многу посилен од оној што зборува најгласно. Понекогаш оној што простува е многу поголем од оној што се одмаздува. А понекогаш најголемата победа е да продолжиш да бидеш добар, иако некој направил сè за да те убеди дека добрината не вреди, затоа што, ако дозволиш туѓата омраза да те претвори во човек полн со омраза, тогаш тој човек победил. Ако дозволиш туѓата лага да те натера и ти да лажеш, повторно си изгубил дел од себе. Ако дозволиш туѓата злоба да ти ја одземе човечноста, тогаш цената на туѓата постапка ја плаќаш ти.

Затоа треба да се научиме на една тешка, но возвишена форма на љубов, да не им посакуваме зло ниту на оние кои ни направиле зло.

Не затоа што го заслужуваат нашето простување, туку затоа што ние заслужуваме мир.

Не мора да ги заборавиме луѓето кои нè повредиле, но можеме да престанеме да им дозволуваме да живеат во нас.

И можеби токму тука започнува највисокото ниво на свеста.

Кога немаш потреба да се одмаздуваш, кога немаш потреба да враќаш со иста мера, кога можеш да погледнеш во неправдата, да ја препознаеш, да ја почувствуваш болката и сепак да останеш човек.

Тогаш веќе не живееш според туѓите постапки, живееш според својата совест. а ако е чиста, нека зборуваат, нека измислуваат, нека шират, нека додаваат уште по некоја приказна.

Ти, ти само продолжи, бидејќи има нешто многу посилно од секоја гласина, а тоа е времето, и нешто многу посилно од секоја лага, а тоа е вистината и она нешто, што е најсилно од сè, чиста совест.

Онаа совест што, дури и кога околу тебе е најголемото црнило, ти блеска како полна месечина.

И тогаш сфаќаш, не мора секоја неправда да ја исправиш ти, некои сметки животот сам ги затвора.

Тебе само ти останува да внимаваш, додека го чекаш бумерангот на правдата, да не го изгубиш највредното нешто што го имаш, човекот во себе.

Продолжи со читање