КОЛУМНА
ДАЛИ ПРЕМНОГУ ЛЕСНИОТ ЖИВОТ НЕ НАПРАВИ ПРЕМНОГУ КРЕВКИ ?
Во денешнава колумна од секојдневниот жиот на човекот ќе зборуваме за нешто, што се повеќе се шири. Се повеќе слушаме за депресија, за анксиозност, за панични напади. За луѓе кои не сакаат да излезат од дома, не затоа што не сакаат луѓе, туку затоа што надвор од своите четири ѕида чувствуваат немир. За оние на кои најбезбедно им е во нивната мала, добро позната комфорна зона, каде што сè е предвидливо, контролирано и тивко.
Некако, колку повеќе имаме, толку повеќе изгледа дека нешто ни недостига. Чудно, нели? Живееме во време во кое можеме да имаме нешта за кои генерациите пред нас можеле само да сонуваат. За некои работи денес ни требаат неколку клика, а некогаш требале месеци, години, работа, штедење и многу одрекувања. Имаме технологија која ни го олеснува животот, имаме информации на дофат на рака. Можеме да разговараме со човек кој е илјадници километри далеку. Можеме да нарачаме речиси сè што ќе посакаме и да ни стигне пред врата. А сепак, сепак човекот некако станува сè поуморен, посензитивен, понемирен и сè почесто затворен во себе.
Дали е можно токму во тоа „имање“ да се крие дел од проблемот?
Не велам дека депресијата или анксиозноста се последица на удобниот живот. Тоа се сериозни состојби со многу различни причини и не треба никогаш да им кажеме на луѓето кои страдаат: „Премногу ти е лесно, затоа ти е тешко.“
Но можеби треба да се запрашаме дали современиот начин на живеење понекогаш ни ја одзема онаа внатрешна сила што некогаш се градела токму преку тешкотиите. Нашите родители и баби и дедовци не живееле лесно. Работеле во фабрики, на нива, во дуќани, по цел ден. Немале секогаш време да го прашаат детето дали е расположено, дали му е тешко, дали денес се чувствува добро. И не, тоа не значи дека било подобро да немаат време за своите деца, но имало нешто друго. Имале можност да научат од тешкотиите, децата морале да се снаоѓаат, морале да почекаат, морале да помогнат, морале да паднат и сами да станат. Морале да прифатат дека не секоја желба може веднаш да се исполни.
Денес, од најдобра намера, понекогаш правиме спротивно. „Ако јас сум се мачел, моето дете нема да се мачи“ и да тоа звучи прекрасно, родителската љубов токму така размислува. Но дали со тоа понекогаш не им го одземаме токму она што им е најпотребно за животот, можноста сами да се изборaт? Дали сето тоа не помалку себична и посесивна љубов која става спрепки на патот кон осамостојувањето? Носиме наместо нив, решаваме наместо нив, им го олеснуваме секој проблем. Ги штитиме од секое разочарување, од секој неуспех, од секое „не“.
А потоа доаѓа животот, а животот нема секогаш да ги прашува дали се подготвени. Ќе има одбивање, ќе има неуспех, ќе има неправда, ќе има луѓе кои нема да ги разберат, ќе има денови кога ќе мора да направат чекор иако се исплашени.
И тогаш човек кој никогаш не научил да се справува со малите тешкотии може да се исплаши од големите. Можеби затоа денес толку често слушаме – ..не можам”, наместо признание ,,не умеам”, И така комфорната зона, која во почетокот била засолниште, полека може да стане затвор.
А технологијата дополнително помага во депресијата и затвореноста и кај децата и кај возрасните. Не мора да излеземе за да купиме нешто. Не мора да излеземе за да се видиме со некого за да разговараме. Не мора да одиме никаде за да се забавуваме. Не мора ни да бидеме сами за да се чувствуваме осамено. Седиме едни покрај други, а секој е во својот екран. Имаме стотици пријатели на социјалните мрежи, а можеби немаме со кого да испиеме кафе кога навистина ни треба разговор. Гледаме туѓи животи, туѓи патувања, туѓи насмевки, туѓи успеси и почнуваме да го споредуваме својот реален живот со туѓата внимателно избрана слика. И полека влегуваме во еден свет што е удобен, но не е секогаш реален. Свет во кој можеме да блокираме човек со еден клик, да избришеме разговор, да го исклучиме телефонот, да не се соочиме, да избегаме. Но животот не функционира така. Не можеме да го блокираме проблемот, не можеме да го исклучиме стравот, не можеме засекогаш да се сокриеме од луѓето, од обврските, од разочарувањата, од сопствените слабости.
И можеби токму тука треба да почнеме да ја враќаме рамнотежата. Не со тоа што ќе се откажеме од удобноста, туку со тоа што ќе престанеме да ја мешаме удобноста со среќата, будејќи среќата не е секогаш таму каде што ни е најудобно. Понекогаш е на другата страна од стравот, во разговорот што долго го одложуваме, во прошетката на која не ни се излегува. Во новиот човек што се плашиме да го запознаеме. Во работата за која мислиме дека не сме доволно способни, во обидот по неуспехот. Во моментот кога ќе си кажеме: „Страв ми е, ама ќе пробам.“
Не треба да се срамиме ако ни е тешко, не треба ниту да глумиме сила кога ни треба помош. Понекогаш најголемата храброст е да кажеме дека не можеме сами и да побараме рака.
Но исто така, не треба цел живот да бегаме од она што нè плаши, бидејќи секое избегнување денес може да го направи утрешниот чекор уште потежок. Животот не е создаден за да го поминеме без непријатност. Создадени сме и за падови, и за борби, и за грешки, и за повторни почетоци. Никој не станува силен така што цел живот го поминува под стаклено ѕвоно, силата се создава кога ќе излеземе од него.
Затоа, ако денес твојот свет се свел на една соба, еден телефон и неколку луѓе со кои комуницираш само преку екран, направи мал чекор, излези, прошетај. Јави му се на некого, седни на кафе. Пробај нешто што долго го одложуваш. Не мора веднаш да го освоиш светот, доволен е еден мал чекор надвор од она што ти е познато. И ако не можеш сам – побарај помош, тоа не е слабост. Излези од комфорната зона, бидејќи комфорната зона е прекрасно место за одмор, но не е добро место за да го поминеме целиот живот.
Затоа, отвори ја вратата, ако ти се тресат рацете, отвори ја полека. Ако те е страв, излези со стравот. Ако не можеш сам, фати некого за рака, но излези, бидејќи можеби животот што го бараш не е во уште една безбедна вечер помината во четири ѕида, можеби е токму таму каде што ти е најнеудобно да зачекориш.
И да, иако денес се лесно остварливи желбите, остави си секогаш по некоја неисполнета, можеби токму таа ќе те извлече од стапицата на комфорната зона.
КОЛУМНА
Неблагодарност – кога добрината се заборава, а очекувањата никогаш не престануваат
Во колумната од секојдневниот живот, овој пат ќе зборуваме за благодарност и не благодаронст, нешта кои создаваат блискост меѓу луѓето или пак, ги оддалечуваат еден од друг.
Постои еден чуден, речиси неверојатен човечки парадокс. Можеш некому да му ја исполниш и најголемата животна желба, да му помогнеш да го добие она за кое долго сонувал, да му подадеш рака тогаш кога најмногу му требала, и сето тоа да го направиш без да очекуваш ништо за возврат, а потоа, истиот тој човек, како со гума ќе ги избрише сите твои добрини, ќе се однесува кон тебе како никогаш да не си постоел во неговите тешки моменти. Доволен е само еден момент на смислени неправди и одеднаш стануваш човек со илјада недостатоци, како добрината никогаш да не се случила, а неблагодарноста да била единственото нешто што отсекогаш го знаел.
Во секоја средина постојат луѓе на кои можеш да им помогнеш десет пати, а единаесеттиот пат, ако нешто не биде според нивните очекувања, ќе заборават на сите претходни добрини. Наместо благодарност, ќе најдат забелешка, наместо разбирање, ќе измислат неправда, наместо да го погледнат сопствениот придонес, ќе почнат да ги споредуваат своите услови со туѓите, да бројат кој што добил, кој колку заслужува и зошто некој друг има нешто што тие го немаат.
Уште по парадоксално е што таквото незадоволство ретко произлегува од вистинска желба за подобрување, многу почесто зад него се крие немоќта да се прифати дека некој друг е подобар, поспособен, поистраен или поодговорен. Кога човек нема доволно аргументи со сопствените резултати, почнува да бара недостатоци кај оние што ги постигнуваат. Кога не може да се издвои со квалитет, се обидува да се издвои со поплаки, споредби, интриги и постојано докажување дека е оштетен.
Така се создава една апсурдна слика, вредните стануваат виновни затоа што се способни, одговорните затоа што не се жалат, а оние што избегнуваат обврски наеднаш стануваат најгласните поборници за правда и еднаквост. Не затоа што навистина сакаат сите да бидат еднакво вреднувани, туку затоа што им пречи кога некој со својата работа го покажува она што тие не го постигнале.
Понекогаш зависта не се појавува како отворена љубомора. Таа знае да се маскира во грижа за правдата, во наводна загриженост за колективот, во ситни забелешки, во постојано преиспитување на туѓите одлуки, а всушност мисли само на себе и никој друг. А кога тоа нема да биде доволно, почнуваат обидите способниот човек да се измори, да се обесхрабри, да се посомнева во себе и на крајот сам да се повлече, бидејќи, кога некој не може да го достигне твоето ниво, ќе се обиде да те спушти на своето.
Но, тука се поставува едно важно прашање, како да се остане човек во средина во која добрината се зема здраво за готово, трудот се потценува, а туѓата неспособност се обидува да се претстави како неправда?
Првиот чекор е да се направи разлика меѓу добрината и дозволата да бидеш искористуван. Да се биде добар не значи дека секогаш мора да се попушта, да се оправдува туѓото однесување и да се даваат нови шанси без никаква промена. Помошта е вредност, но не е обврска кон луѓе кои ја прифаќаат само кога им одговара. Понекогаш најздравиот одговор на неблагодарноста е едноставно повлекување на сопствената енергија.
Вториот чекор е да не се влегува во секоја битка што некој ќе ја наметне. Не секоја неправедна забелешка заслужува објаснување, не секоја провокација бара одговор и не секое туѓо незадоволство е наша одговорност. Луѓето кои постојано бараат конфликт често не бараат решение, туку реакција. Ако постојано се обидуваме да им докажеме, ризикуваме да го потрошиме времето и мирот обидувајќи се да убедиме луѓе кои однапред одлучиле да не нè разберат.
Третиот чекор е да не дозволиме туѓата завист да ни го промени карактерот. Не треба да станеме недоверливи кон сите само затоа што некои ја злоупотребиле нашата добрина. Не треба да престанеме да помагаме, но треба повнимателно да избираме кому, колку и до каде. Не треба да ја криеме способноста за да не му пречиме некому, ниту да го намалуваме сопствениот успех за другите да се чувствуваат подобро.
И можеби најважно од сè, да научиме дека не мора секој да ја препознае нашата вредност за таа да постои. Не мора секој да ни биде благодарен, ниту секој да ја разбере нашата намера. Некои луѓе ќе ги паметат само моментите кога не сме им излегле во пресрет, а ќе ги заборават сите оние кога сме им помогнале. Тоа зборува за нивниот однос кон добрината, максимално злоупотребување само и само за своја корист, но не и за вредноста на добрината.
На крајот на краиштата, животот не е натпревар во тоа кој погласно ќе се пожали, кој повеќе ќе се споредува или кој подобро ќе ја одигра улогата на жртва. Вистинската вредност се гледа во делата, во одговорноста, во начинот на кој се однесуваме кога никој не нè контролира и во тоа колку сме способни да создадеме, а не колку сме умешни да обвиниме.
Затоа, не дозволувајте туѓата завист, туѓата себичност да ви ја одземе желбата да бидете добри, туѓата неблагодарност да ве натера да се сомневате во сопствените вредности, ниту туѓата бучава да ве убеди дека молчењето е слабост. Понекогаш најголемата сила е да продолжиш да работиш, да создаваш и да бидеш исправен, без потреба да се докажуваш пред секого, бидејќи човекот што навистина вреди нема потреба постојано да ја објавува својата вредност. А оној што постојано се обидува да ја намали туѓата, можеби токму таму ја открива сопствената неспособност.
-
Шоу Бизпред 8 месециМала ѕвезда со голем глас – Ива Пауновиќ чекори сигурно кон музичкиот врв!
-
Народнапред 7 месециДарко Билбиловски претстави нова песна исполнета со емоција – „Само да си моја“
-
Шоу Бизпред 7 месециЗошто македонската музика „тапка во место“ и како легендите како Александар Сариевски го чуваат идентитетот
-
Шоу Бизпред 4 месециЅвездени носталгии тема – Горчлива чаша 14.07.2026
-
Шоу Бизпред 8 месеци„Позитив бенд“ – музика, еуфорија, енергија – гаранција за добра забава
-
Шоу Бизпред 6 месециКога ќе се спојат Илчо Париси и Спасе Антевски атмосферата станува спектакл!
-
Некатегоризиранопред 8 месециМладата Викторија Ефтимова го претстави новиот сингл „Идеали“
-
Шоу Бизпред 5 месециЅвездени носталгии тема – Гламур 07.07.2026
