Понекогаш тишината зборува погласно од било какви зборови. А понекогаш музиката е таа што ја носи тишината во себе. Таква е и новата песна на Александар Митевски и хорот „Фрида“, создадена во спомен на прерано згаснатиот живот на младата македонска дизајнерка Фросина Кулавкова, песна која не е само композиција, туку болка претворена во звук, солза преточена во мелодија, и сеќавање што одбива да избледи.

Фросина беше млада, талентирана, креативна душа со визија, соништa и иднина пред себе. Девојка која остави белег во светот на дизајнот, но и во срцата на сите што ја познаваа. Нејзиниот живот трагично заврши во сообраќајна несреќа, во еден миг, во една луда и непоправлива постапка, како што симболично се вели и во самата песна. Миг што прекина една судбина, миг што остави празнина што не може да се пополни.

Токму таа празнина е сржта на оваа балада, која можете да ја слушнете во продолжение.

Текстот на Огнен Неделковски не се обидува да ја објасни трагедијата, затоа што за ваква загуба нема објаснување. Наместо тоа, тој ја опева тивко, достоинствено и болно. Секој стих звучи како лично обраќање, како писмо до некој што никогаш повеќе нема да одговори, но за кого срцето одбива да престане да зборува.

Музиката и аранжманот на Александар Митевски се минималистички, но длабоки. Нема патетика, нема наметлива драматика има тивка тежина што те стега во градите. Гласовите на хорот „Фрида“ звучат како колективен плач, како хор на сеќавања, како молитва што се изговара без зборови. Тие не пеат за смртта, туку за животот што требало да се случи.

Во оваа песна Фросина не е претставена како трагедија, туку како светлина што згаснала прерано, како талент што допрва требало да расцвета, како симбол на една генерација млади луѓе кои сонуваат, создаваат, љубат и понекогаш, неправедно, заминуваат.

Ова не е песна што се слуша во позадина. Ова е песна што се слуша со затворени очи, песна што не те остава рамнодушен, песна по која не аплаудираш туку молчиш.

Со ова музичко дело, Александар Митевски, Огнен Неделковски и хорот „Фрида“ не направија само уметнички проект, туку создадоа споменик од звук, споменик за Фросина, за нејзиниот талент, за нејзината младост, за нејзиниот прекинат пат.

И можеби најважното е што оваа песна не е само песна, оваа песна е и тивок апел, потсетник дека животот е кревок, дека една секунда невнимание може да уништи светови, дека зад секоја сообраќајна несреќа не стои статистика, стои име лице, сон, мајка, татко, пријатели, љубов.

Фросина Кулавкова повеќе не е меѓу нас. Но благодарение на оваа песна таа никогаш нема да биде заборавена, таа ќе живее во секој тон, во секој стих, во секоја солза што ќе падне додека некој ја слуша оваа балада.

И можеби токму тоа е најголемата чест што може да му се укаже на еден прерано згаснат живот, да не биде заборавен, да биде опеан, да биде запаметен со љубов, со болка и со тишина што зборува повеќе од илјада зборови.