Колумната од секојдневицата денес е наменета за темата страв, страв од промени, старав од напуштање, страв од мислењето на другите. Ајде да видиме како ќе звучи оваа тема.

Има еден момент во животот кога едноставно ќе ти пукне филмот. Не затоа што си станал посилен од вчера, туку затоа што конечно ќе сфатиш колку долго си бил слаб пред погрешните луѓе, пред сопствените стравови и пред сè она што си го трпел само за да не изгубиш нешто што одамна не те правело среќен.

Ќе дојде ден кога нема да ти биде важно кој ќе си замине. Нема да трчаш по никого, нема да се објаснуваш на секого и нема да ја трошиш душата докажувајќи дека си добар човек. Кој те знае, знае, кој сака да те разбере, ќе те разбере, а кој решил да те направи лош во својата приказна, ќе најде начин да го направи тоа дури и ако му го дадеш срцето на дланка.

Реклама

Пушти ги, не се сите луѓе создадени да останат. Некои доаѓаат за да те научат, некои за да те повредат, а некои за да ти покажат колку си се изгубил себеси обидувајќи се да ги задржиш. И знаеш што е најлошото, што понекогаш толку многу се плашиме да не останеме сами, што со години живееме покрај луѓе со кои сме осамени. Си се насмевнувал кога ти се плачело, си велел „добро сум“ кога во тебе сè се распаѓало, си премолчувал навреди за да не расипеш односи, си простувал работи што не требало ни да ги дозволиш, си им давал нови шанси на луѓе кои и претходните ги потрошиле без грам совест. И сето тоа затоа што си се надевал дека еден ден ќе сфатат колку вредиш. А знаеш што, не мора секој да ја препознае твојата вредност за таа да постои.

Не си роден за да бидеш удобен за сите, не си должен секогаш да бидеш фин, насмеан, достапен и подготвен да ги спасуваш другите, додека самиот тивко тонеш. Не мора да кажеш „нема проблем“ кога има проблем. Не мора да кажеш „разбирам“ кога некој повторно те гази и не мора да се чувствуваш виновен затоа што конечно си решил да се однесуваш кон себе како кон човек што заслужува почит. Доста беше од глумење дека ништо не те боли, доста беше од собирање туѓи проблеми во сопствените гради, доста беше од тоа да бидеш човекот на кој сите му се јавуваат кога им треба нешто, а никој не го прашува како е кога нему му е тешко. Знаеш што е вистинската храброст? Не е да издржиш уште една неправда, не е да премолчиш уште една лага, не е да се насмееш пред човек што те повредил, само за да му покажеш дека си над ситуацијата. Вистинската храброст е да си признаеш дека ти е доста. Да си заминеш од местото каде што постојано се докажуваш. Да престанеш да молиш за внимание, љубов и почит. Да го затвориш телефонот, да го оставиш минатото таму каде што му е местото и да престанеш да чекаш некој да ти го даде она што требало да ти го дава без молење. И немој да чекаш да бидеш подготвен, нема да дојде некој магичен понеделник кога ќе се разбудиш без страв, без сомнежи и без товар. Ќе има денови кога повторно ќе се двоумиш, кога ќе ти недостигаат и оние што не биле добри за тебе, кога ќе посакаш да се вратиш на старото само затоа што ти е познато. Но, познатото не значи дека е добро и мирот не значи дека нема никој околу тебе, понекогаш мирот е кога конечно ќе останеш сам со себе и нема да мораш да се преправаш дека си некој друг.

Реклама

Затоа, стани, измиј го лицето, погледни се во огледало и престани да се гледаш низ очите на оние што не знаеле да те ценат. Не си толку стар за да почнеш одново, не си толку скршен за да не можеш да се составиш, не си толку виновен што мораш цел живот да се казнуваш за грешките од минатото. И не си должен да го потрошиш остатокот од животот плашејќи се што ќе речат луѓето. Луѓето ќе зборуваат и кога ќе молчиш, ќе зборуваат и кога ќе успееш, ќе зборуваат и кога ќе паднеш. Ќе зборуваат кога ќе се смениш, а ќе зборуваат и кога ќе останеш ист. Па, кога веќе не можеш да ги замолчиш, барем немој да им го предадеш управувањето со сопствениот живот, направи го она што со години го одложуваш, кажи го она што ти стои во грлото. Замини од она што те гуши. Почни го она за кое постојано велиш „еден ден“. Јави му се на човекот што ти значи. Отиди таму каде што сакаш. Насмеј се без причина. Одмори без да се правдаш. И, ако треба, разочарај ги сите што се навикнале секогаш да бидеш на располагање, само немој повторно да се разочараш себеси за да ги задоволиш нив, затоа што животот не ти е некаде во иднината, кога ќе завршиш сè што другите очекуваат од тебе. Не е кога ќе ослабеш, кога ќе имаш повеќе пари, кога некој ќе те засака, кога ќе ти се извинат или кога конечно ќе ти признаат дека биле неправедни. Животот е сега, во ова утро, во оваа вечер, во секој ден што го трошиш чекајќи дозвола да бидеш среќен. А времето не преговара, не те прашува дали си подготвен, само тече и минува. Затоа, не му дозволувај на стравот да ти го изеде животот, на срамот да ти ја врзе душата, а на туѓите мислења да ти ги диктираат чекорите. Колку и да се трудиш да бидеш безгрешен, не можеш секогаш и секаде да бидеш безгрешен човек, затоа, стани вистински човек. Не мора да им се допаднеш на сите, доволно е да престанеш да се губиш себеси обидувајќи се да им угодиш. И кога следниот пат ќе почувствуваш страв пред нешто што навистина го сакаш, не прашувај се, што ќе се случи ако не успееш, прашај се и што ќе се случи ако цел живот не се осмелиш.

Па, доста е, не утре, не од понеделник, не кога ќе се сменат околностите, почни сега. Почни да живееш така што, кога ќе погледнеш назад, нема да ти биде жал само за работите што си ги направил, туку и за сите оние што си сакал да ги направиш, а не си имал храброст. Кога ќе помине времето на адаптација на новитетите ќе сфатиш, најголемата загуба не е кога ќе си замине некој од твојот живот, најголемата загуба е кога, обидувајќи се да ги задржиш сите, ќе го изгубиш единствениот човек со кој мораш да живееш до крајот, самиот себе.

Реклама