Во колумната од обичниот живот, наменета за оваа седмица ќе зборуваме за тоа, дали знаеме колку ни е доволно за среќа, дали знаеме да го живееме животот или од животот ќе создадеме само патека за трчање по пари.

Што е тоа што човекот го тера да се лакоми по сè повеќе пари? Каде е границата по која човекот треба да каже: „Доста ми е, имам доволно за да живеам убаво“? Зошто некој, и кога веќе има милиони, куќи, автомобили, бизниси и сметки на кои цифрите изгледаат нереално, повторно гледа само кон следната цифра? Зошто достигнатото не го исполнува, туку само го тера да сака уште?

Можеби затоа што во еден момент парите престануваат да бидат средство и стануваат мерило за сопствената вредност. Не е веќе важно што имаш, туку колку имаш во споредба со оној до тебе. Не е важно дали си среќен, туку дали си побогат. Не е важно дали си создал убав живот, туку дали си создал поголемо богатство. И така, човекот почнува да трча. Трча по пари, по имот, по автомобили, по часовници, по брендови, по статус… А додека трча, животот поминува покрај него. Поминуваат годините во кои можел да патува, да седне со пријателите без да гледа во часовник, да помине повеќе време со семејството, да отпатува некаде без деловен телефон во рака, да прочита книга, да се насмее од срце, да создаде спомен што нема цена. Затоа што има нешто што парите не можат да го купат, вратеното време. Можеш да купиш најскап автомобил, но не можеш да купиш уште една година од животот. Можеш да купиш најскап часовник, но не можеш да го запреш времето. Можеш да купиш луксузна куќа, но не можеш да купиш топлина ако во неа нема луѓе што ги сакаш.

Реклама

И најважното, можеш да имаш милиони, а да бидеш сиромашен за најважното, здравјето, на пример. Чудна е животната иронија. Некои луѓе цел живот собираат богатство, понекогаш и по цена на туѓа несреќа, нечесност, газење преку луѓе и изгубена совест, а потоа, кога здравјето ќе се разниша, почнуваат да ги трошат тие пари на лекари, болници, терапии и лекување. И да, ќе кажеме: „Добро е што ги имал, да ги немал парите, можеби немаше да може да замине во странство, да добие подобар третман, да си овозможи најдобра можна медицинска грижа.“ Точно, парите можат да помогнат. Но зарем не е уште повредно прашањето: што ако најголемото богатство било да не мораш да го купуваш најскапото лекување? Што ако најголемиот луксуз е здраво тело, мирен сон, чиста совест, семејство кое те сака и живот во кој не си заборавил да живееш?

Никој не вели дека човек не треба да заработува, напротив, убаво е да создадеш, да напредуваш, да имаш удобен живот и да можеш да си дозволиш нешта што ги посакуваш, но треба да знаеш колку ти е доста. Тоа е можеби една од најтешките животни лекции, бидејќи ако човек не знае што е „доста“, никогаш нема да биде богат, без разлика колку пари има. Секогаш ќе постои поголема куќа, поскап автомобил, поголема јахта, поскап часовник, поголема сметка, човек побогат од него. И ако среќата ја мериш со тоа, секогаш ќе ти недостига нешто. А зошто на пример, наместо уште еден автомобил, да не купиш авионска карта и да отпатуваш со оние што ги сакаш. Наместо уште еден скап часовник, можеш да подариш нешто на човек на кого навистина му треба. Наместо гардероба што ќе ја облечеш двапати, можеш да создадеш спомен што ќе го раскажуваш цел живот. Затоа што еден ден, кога ќе се свртиш назад, никој нема да праша колку чинел часовникот на твојата рака, ќе се сетиш на патувањата, на смеата, на луѓето, на љубовта, на местата што си ги видел, на утрата кога си се разбудил среќен. Ќе се сетиш на вечерата со семејството, на пријателот со кого си се смеел до солзи, на некоја мала работа што тогаш изгледала обично, а денес би дал сè повторно да ја доживееш. И можеби токму таму е вистинското богатство. Не во тоа колку си успеал да натрупаш зад себе, туку колку убав живот си успеал да создадеш додека ги заработуваше парите, бидејќи, што вреди цел живот да градиш богатство, ако на крајот зад себе оставаш само патека од трка по пари? Што вреди луксузниот живот ако немаш со кого да го споделиш? Што вреди најскапата клиника во странство ако претходно си го потрошил целиот живот заборавајќи да живееш? Не се плашете да имате пари, плашете се да не станете нивни робови. Заработувајте, создавајте, напредувајте. но застанете понекогаш. Погледнете околу себе, живејте, патувајте, читајте, смејте се, помогнете некому, создавајте спомени. Уживајте во малите нешта, затоа што токму тие најчесто се покажуваат како најголемите, научете ја најтешката, но можеби и најважната реченица: „Имам доволно.“ Знаете, во обичниот свет, надвор од некои блескави светилки, вистински богат не е оној што има најмногу, туку оној што има доволно и знае да биде среќен со тоа што го има. А најголемиот луксуз во животот не е да можеш да си дозволиш најскапо лекување кога ќе се разболиш, најголемиот луксуз е да имаш живот во кој си бил здрав, сакан, исполнет и мирен и да немаш потреба да го купуваш она што си го пропуштил додека си трчал по пари.

Реклама