Естрада.мк продолжува со своите сведоштва дека и песната може да биде чувар на идентитетот, продолжувајќи да се потсетува на оние македонски пејачи кои преку својот глас, своите песни и својата емоција го овековечија животот, болката, љубовта и стремежите на македонскиот човек.

Овој пат приказната нè води до еден од доајените на македонската народна музика – Пепи Бафтировски, пејач со препознатлив глас и интерпретација, чии песни и денес имаат посебно место во македонската музичка меморија.

Бафтировски започнал да пее уште во 1960-тите години, а неговото име со текот на годините станало синоним за искрена и емотивна интерпретација. Во неговиот репертоар се најдоа и народни песни, но и композиции кои станаа дел од златниот фонд на македонската фолк-музика.

„Друга љубов не сакам“, „Ако згрешам нека изгорам“, „Сине мој“, „Заветна“, „Еј ридови, сини мориња“, „Благуњо дејче“, „Димитриче русокосо девојче“, „Збогум мајко, јас отидов“ и уште многу други песни го сочинуваат неговиот музички печат. Неговиот глас знаеше да ја пренесе и љубовта, и тагата, и печалбарската болка, но и она чувство на припадност кое особено силно се чувствува во неговите патриотски песни.

Реклама

Но, кога се зборува за Пепи Бафтировски и за песната како чувар на македонскиот корен, една песна неизбежно се издвојува – „Заветна“.

Песната, со текст на Георги Барбаровски и музика на Миле Барбаровски, првпат ја отпеа Пепи Бафтировски во почетокот на деведесеттите години. „Заветна“ со текот на времето прерасна во една од најсилните македонски патриотски песни, а многумина ја доживуваат и како своевидна неофицијална химна.

Реклама

Нејзината сила не е само во мелодијата. таа е во зборовите, во чувството и во начинот на кој Бафтировски ја испеа. Песната зборува за родниот крај, за неговата вечност и за надежта дека, без разлика колку пати ќе биде премолчуван, скриван или потиснуван, тој повторно ќе се појави и ќе живее.

Токму затоа „Заветна“ не остана само песна од едно време, таа продолжи да живее низ генерациите.

Реклама

И можеби токму тука е најголемата вредност на Пепи Бафтировски, тој не ја пееше Македонија само како тема, тој ја пееше како чувство. Во неговиот глас има нешто што го препознава секој човек кој некогаш морал да замине од својот дом, секој печалбар кој ја носел татковината во себе, секој кој знае што значи да ти недостига родниот крај. Затоа неговите песни не останаа само музички записи – тие станаа дел од колективната меморија.

Денес, кога многу песни се создаваат и забораваат за кратко време, делото на Пепи Бафтировски нè потсетува дека вистинската песна има подолг живот од својот автор. Таа се пренесува од генерација на генерација, се пее на семејни собири, на концерти, меѓу иселениците, во татковината и секаде каде што македонскиот човек ја носи својата приказна.

Реклама

Затоа, да се потсетуваме на Пепи Бафтировски не значи само да се навратиме на еден голем пејач. Значи да се навратиме на времето кога песната имаше тежина, кога еден глас можеше да раскаже цел еден живот и кога музиката беше многу повеќе од забава.

Беше паметење, беше припадност, беше завет. А додека се пеат „Заветна“, „Сине мој“, „Ако згрешам нека изгорам“ и сите оние песни што останаа зад него, Пепи Бафтировски не е заборавен. Живее во песната. А преку песната – живеат и македонските корени.

Реклама