Фикцијата и субјективноста се два поими што на прв поглед изгледаат различни, но во својата суштина длабоко се поврзани со човековото постоење, размислување и начинот на кој ја доживуваме реалноста. Човекот не живее само преку она што го гледа и допира, туку и преку она што го чувствува, замислува, толкува и создава во сопствениот внатрешен свет.
Фикцијата претставува простор на имагинацијата – свет на приказни, идеи, симболи и создадени реалности што можеби не постојат буквално, но многу често носат длабоки животни вистини. Преку фикцијата, луѓето со векови ги пренесувале своите стравови, надежи, мудрости и поуки. Митовите, легендите, книжевноста, филмовите и уметноста се доказ дека човекот отсекогаш имал потреба да создава светови надвор од реалноста за подобро да ја разбере сопствената реалност.
Понекогаш токму фиктивниот лик носи порака што човекот не успева да ја прифати кога му е кажана директно. Понекогаш измислената приказна буди вистински чувства, ја развива емпатијата, го проширува погледот кон животот и го поттикнува човекот да размислува подлабоко за себе и за другите. Во таа смисла, фикцијата не е само бегство од реалноста – таа може да биде алатка за самоспознавање, инспирација и духовен развој.
Од друга страна, субјективноста е начинот на кој секој човек ја толкува реалноста според своите искуства, чувства, воспитување и убедувања. Ниту двајца луѓе не го доживуваат светот на ист начин. Ист настан може кај еден човек да предизвика радост, а кај друг тага. Ист збор може кај некого да биде утеха, а кај друг навреда. Тоа е силата на субјективноста – личната перспектива преку која ја градиме сопствената вистина.
Субјективноста има огромно значење во животот затоа што преку неа се создаваат ставови, избори, односи и вредности. Таа нè прави единствени личности, но истовремено може да создаде и недоразбирања кога забораваме дека и другите имаат сопствен поглед кон светот. Разбирањето на субјективноста носи поголема толеранција, трпение и способност да се слушне различното мислење.
Кога фикцијата и субјективноста ќе се поврзат, се отвора едно интересно прашање: Дали човекот понекогаш живее според приказните што самиот си ги создава? Многу наши стравови, очекувања или убедувања можат да бидат лични фикции – создадени толкувања што влијаат врз нашите одлуки и чувства. Но исто така, токму преку имагинацијата и личниот поглед човекот создава соништа, цели, надеж и визија за подобра иднина.
Затоа, фикцијата и субјективноста не се само апстрактни поими. Тие се дел од секојдневниот живот. Тие влијаат на начинот на кој сакаме, веруваме, страдаме, простуваме и напредуваме. Едната ја создава можноста да замислиме повеќе од она што постои, а другата ја обликува нашата лична вистина за она што го живееме.
Можеби токму помеѓу фикцијата и субјективноста се наоѓа една од најголемите човечки способности – да му се даде значење на животот, дури и тогаш кога одговорите не се целосно јасни.

Реклама