Естрада.мк продолжува со своите записи, потсетувајќи дека и музиката и песната се чувари на корените и со нив се негува идентитетот на македонскиот народ.

Во последно време сѐ почесто се отвора прашањето – зошто музиката од соседните земји од поранешна Југославија чекори напред, освојува региони и пазари, а македонската како да стои во место? Зошто ние сѐ уште се навраќаме на „Ја излези Ѓурѓо“, „Каде сте Македончиња“, „Бисер балкански“ и ред други песни, кои иако безвременски, не можат никогаш да допрат до поширока публика надвор од Македонија?

Одговорот не е едноставен, но дел од него лежи длабоко во историјата.

Македонецот низ вековите бил изложен на негирање, асимилации и притисоци. Неговиот идентитет бил оспоруван, јазикот потиснуван, а песната, често забранувана. Дури и денеска сеуште се соочува со истите негирања, промена на име, не признавање на јазик и култура. Во такви услови, музиката не е само забава, туку средство за опстанок. Песната станува доказ за постоење.

Реклама

Токму затоа, и денес македонската музика носи силен белег на патриотизам, носталгија и докажување. Наместо да биде само производ за пазарот, македонската песна е и чувар на идентитетот. Потребата да се каже „ние постоиме“ и „ние сме Македонци“ сѐ уште живее во стиховите и мелодиите.

Во таа приказна, посебно место имаат уметниците кои ги поставиле темелите на македонската музика. Еден од нив е Александар Сариевски име, кое засекогаш ќе остане запишано како еден од зачетниците на македонската народна песна.

Реклама

Со својот препознатлив глас и автентичен стил, Сариевски зад себе остави богато музичко наследство. Неговите песни опфаќаат различни теми, од патриотски и љубовни, до хумористични и денес се неизоставен дел од македонската музичка ризница.

Естрада.мк ќе наброи само неколку, но ги има премногу, некои од нив се „Огин го гори Брезово“, „Кандисал Ајрадин паша“, „Распукала Шар Планина“, „Абре воденичаре“, „Зајко кокорајко“, „Решил чичо да се жени“ и многу, многу други.

Реклама

Но, една песна посебно се издигнува, тоа е „Зајди, зајди јасно сонце“. Безвременска композиција која не е само песна, туку вистински музички предизвик. Неформално, во музичките кругови на поранешна Југославија важело правилото, ако можеш да ја испееш „Зајди, зајди“, тогаш навистина можеш да се наречеш пејач.

Токму ваквите песни објаснуваат зошто македонската музика е различна. Таа не се мери само со трендови, туку со тежината на историјата што ја носи. Можеби токму затоа понекогаш изгледа дека „тапка во место“, но во суштина, таа стои цврсто на своите корени.

Реклама

А тие корени се длабоки.

Нам ни останува обврската да ги чуваме делата на уметници како Сариевски, да ги пееме нивните песни и да ги пренесуваме на новите генерации. Зашто, зачувувајќи ги нив, на некој начин го чуваме и сопствениот идентитет.

Реклама