КОЛУМНА

ДАЛИ ПРЕМНОГУ ЛЕСНИОТ ЖИВОТ НЕ НАПРАВИ ПРЕМНОГУ КРЕВКИ ?

Објавено

пред 4 недели

на

септември 23, 2026

Од

Во денешнава колумна од секојдневниот жиот на човекот ќе зборуваме за нешто, што се повеќе се шири. Се повеќе слушаме за депресија, за анксиозност, за панични напади. За луѓе кои не сакаат да излезат од дома, не затоа што не сакаат луѓе, туку затоа што надвор од своите четири ѕида чувствуваат немир. За оние на кои најбезбедно им е во нивната мала, добро позната комфорна зона, каде што сè е предвидливо, контролирано и тивко.

Некако, колку повеќе имаме, толку повеќе изгледа дека нешто ни недостига. Чудно, нели? Живееме во време во кое можеме да имаме нешта за кои генерациите пред нас можеле само да сонуваат. За некои работи денес ни требаат неколку клика, а некогаш требале месеци, години, работа, штедење и многу одрекувања. Имаме технологија која ни го олеснува животот, имаме информации на дофат на рака. Можеме да разговараме со човек кој е илјадници километри далеку. Можеме да нарачаме речиси сè што ќе посакаме и да ни стигне пред врата. А сепак, сепак човекот некако станува сè поуморен, посензитивен, понемирен и сè почесто затворен во себе.

Дали е можно токму во тоа „имање“ да се крие дел од проблемот?

Не велам дека депресијата или анксиозноста се последица на удобниот живот. Тоа се сериозни состојби со многу различни причини и не треба никогаш да им кажеме на луѓето кои страдаат: „Премногу ти е лесно, затоа ти е тешко.“

Но можеби треба да се запрашаме дали современиот начин на живеење понекогаш ни ја одзема онаа внатрешна сила што некогаш се градела токму преку тешкотиите. Нашите родители и баби и дедовци не живееле лесно. Работеле во фабрики, на нива, во дуќани, по цел ден. Немале секогаш време да го прашаат детето дали е расположено, дали му е тешко, дали денес се чувствува добро. И не, тоа не значи дека било подобро да немаат време за своите деца, но имало нешто друго. Имале можност да научат од тешкотиите, децата морале да се снаоѓаат, морале да почекаат, морале да помогнат, морале да паднат и сами да станат. Морале да прифатат дека не секоја желба може веднаш да се исполни.

Денес, од најдобра намера, понекогаш правиме спротивно. „Ако јас сум се мачел, моето дете нема да се мачи“ и да тоа звучи прекрасно, родителската љубов токму така размислува. Но дали со тоа понекогаш не им го одземаме токму она што им е најпотребно за животот, можноста сами да се изборaт? Дали сето тоа не помалку себична и посесивна љубов која става спрепки на патот кон осамостојувањето? Носиме наместо нив, решаваме наместо нив, им го олеснуваме секој проблем. Ги штитиме од секое разочарување, од секој неуспех, од секое „не“.

А потоа доаѓа животот, а животот нема секогаш да ги прашува дали се подготвени. Ќе има одбивање, ќе има неуспех, ќе има неправда, ќе има луѓе кои нема да ги разберат, ќе има денови кога ќе мора да направат чекор иако се исплашени.

И тогаш човек кој никогаш не научил да се справува со малите тешкотии може да се исплаши од големите. Можеби затоа денес толку често слушаме – ..не можам”, наместо признание ,,не умеам”, И така комфорната зона, која во почетокот била засолниште, полека може да стане затвор.

А технологијата дополнително помага во депресијата и затвореноста и кај децата и кај возрасните. Не мора да излеземе за да купиме нешто. Не мора да излеземе за да се видиме со некого за да разговараме. Не мора да одиме никаде за да се забавуваме. Не мора ни да бидеме сами за да се чувствуваме осамено. Седиме едни покрај други, а секој е во својот екран. Имаме стотици пријатели на социјалните мрежи, а можеби немаме со кого да испиеме кафе кога навистина ни треба разговор. Гледаме туѓи животи, туѓи патувања, туѓи насмевки, туѓи успеси и почнуваме да го споредуваме својот реален живот со туѓата внимателно избрана слика. И полека влегуваме во еден свет што е удобен, но не е секогаш реален. Свет во кој можеме да блокираме човек со еден клик, да избришеме разговор, да го исклучиме телефонот, да не се соочиме, да избегаме. Но животот не функционира така. Не можеме да го блокираме проблемот, не можеме да го исклучиме стравот, не можеме засекогаш да се сокриеме од луѓето, од обврските, од разочарувањата, од сопствените слабости.

И можеби токму тука треба да почнеме да ја враќаме рамнотежата. Не со тоа што ќе се откажеме од удобноста, туку со тоа што ќе престанеме да ја мешаме удобноста со среќата, будејќи среќата не е секогаш таму каде што ни е најудобно. Понекогаш е на другата страна од стравот, во разговорот што долго го одложуваме, во прошетката на која не ни се излегува. Во новиот човек што се плашиме да го запознаеме. Во работата за која мислиме дека не сме доволно способни, во обидот по неуспехот. Во моментот кога ќе си кажеме: „Страв ми е, ама ќе пробам.“

Не треба да се срамиме ако ни е тешко, не треба ниту да глумиме сила кога ни треба помош. Понекогаш најголемата храброст е да кажеме дека не можеме сами и да побараме рака.

Но исто така, не треба цел живот да бегаме од она што нè плаши, бидејќи секое избегнување денес може да го направи утрешниот чекор уште потежок. Животот не е создаден за да го поминеме без непријатност. Создадени сме и за падови, и за борби, и за грешки, и за повторни почетоци. Никој не станува силен така што цел живот го поминува под стаклено ѕвоно, силата се создава кога ќе излеземе од него.

Затоа, ако денес твојот свет се свел на една соба, еден телефон и неколку луѓе со кои комуницираш само преку екран, направи мал чекор, излези, прошетај. Јави му се на некого, седни на кафе. Пробај нешто што долго го одложуваш. Не мора веднаш да го освоиш светот, доволен е еден мал чекор надвор од она што ти е познато. И ако не можеш сам – побарај помош, тоа не е слабост. Излези од комфорната зона, бидејќи комфорната зона е прекрасно место за одмор, но не е добро место за да го поминеме целиот живот.

Затоа, отвори ја вратата, ако ти се тресат рацете, отвори ја полека. Ако те е страв, излези со стравот. Ако не можеш сам, фати некого за рака, но излези, бидејќи можеби животот што го бараш не е во уште една безбедна вечер помината во четири ѕида, можеби е токму таму каде што ти е најнеудобно да зачекориш.

И да, иако денес се лесно остварливи желбите, остави си секогаш по некоја неисполнета, можеби токму таа ќе те извлече од стапицата на комфорната зона.

Поврзани теми:

Следно

Остани човек, дури и кога другите заборавиле што значи тоа

Не пропуштајте

Љубомората, омразата и одмаздата – Три отрови што човек си ги внесува во сопствената душа

Продолжи со читање

КОЛУМНА

НЕ СЕ ГУБИ СЕБЕСИ ЗА ДА ГИ ЗАДРЖИШ ДРУГИТЕ

Објавено

пред 6 дена

на

октомври 17, 2026

Од

Цаци

Колумната од секојдневицата денес е наменета за темата страв, страв од промени, старав од напуштање, страв од мислењето на другите. Ајде да видиме како ќе звучи оваа тема.

Има еден момент во животот кога едноставно ќе ти пукне филмот. Не затоа што си станал посилен од вчера, туку затоа што конечно ќе сфатиш колку долго си бил слаб пред погрешните луѓе, пред сопствените стравови и пред сè она што си го трпел само за да не изгубиш нешто што одамна не те правело среќен.

Ќе дојде ден кога нема да ти биде важно кој ќе си замине. Нема да трчаш по никого, нема да се објаснуваш на секого и нема да ја трошиш душата докажувајќи дека си добар човек. Кој те знае, знае, кој сака да те разбере, ќе те разбере, а кој решил да те направи лош во својата приказна, ќе најде начин да го направи тоа дури и ако му го дадеш срцето на дланка.

Пушти ги, не се сите луѓе создадени да останат. Некои доаѓаат за да те научат, некои за да те повредат, а некои за да ти покажат колку си се изгубил себеси обидувајќи се да ги задржиш. И знаеш што е најлошото, што понекогаш толку многу се плашиме да не останеме сами, што со години живееме покрај луѓе со кои сме осамени. Си се насмевнувал кога ти се плачело, си велел „добро сум“ кога во тебе сè се распаѓало, си премолчувал навреди за да не расипеш односи, си простувал работи што не требало ни да ги дозволиш, си им давал нови шанси на луѓе кои и претходните ги потрошиле без грам совест. И сето тоа затоа што си се надевал дека еден ден ќе сфатат колку вредиш. А знаеш што, не мора секој да ја препознае твојата вредност за таа да постои.

Не си роден за да бидеш удобен за сите, не си должен секогаш да бидеш фин, насмеан, достапен и подготвен да ги спасуваш другите, додека самиот тивко тонеш. Не мора да кажеш „нема проблем“ кога има проблем. Не мора да кажеш „разбирам“ кога некој повторно те гази и не мора да се чувствуваш виновен затоа што конечно си решил да се однесуваш кон себе како кон човек што заслужува почит. Доста беше од глумење дека ништо не те боли, доста беше од собирање туѓи проблеми во сопствените гради, доста беше од тоа да бидеш човекот на кој сите му се јавуваат кога им треба нешто, а никој не го прашува како е кога нему му е тешко. Знаеш што е вистинската храброст? Не е да издржиш уште една неправда, не е да премолчиш уште една лага, не е да се насмееш пред човек што те повредил, само за да му покажеш дека си над ситуацијата. Вистинската храброст е да си признаеш дека ти е доста. Да си заминеш од местото каде што постојано се докажуваш. Да престанеш да молиш за внимание, љубов и почит. Да го затвориш телефонот, да го оставиш минатото таму каде што му е местото и да престанеш да чекаш некој да ти го даде она што требало да ти го дава без молење. И немој да чекаш да бидеш подготвен, нема да дојде некој магичен понеделник кога ќе се разбудиш без страв, без сомнежи и без товар. Ќе има денови кога повторно ќе се двоумиш, кога ќе ти недостигаат и оние што не биле добри за тебе, кога ќе посакаш да се вратиш на старото само затоа што ти е познато. Но, познатото не значи дека е добро и мирот не значи дека нема никој околу тебе, понекогаш мирот е кога конечно ќе останеш сам со себе и нема да мораш да се преправаш дека си некој друг.

Затоа, стани, измиј го лицето, погледни се во огледало и престани да се гледаш низ очите на оние што не знаеле да те ценат. Не си толку стар за да почнеш одново, не си толку скршен за да не можеш да се составиш, не си толку виновен што мораш цел живот да се казнуваш за грешките од минатото. И не си должен да го потрошиш остатокот од животот плашејќи се што ќе речат луѓето. Луѓето ќе зборуваат и кога ќе молчиш, ќе зборуваат и кога ќе успееш, ќе зборуваат и кога ќе паднеш. Ќе зборуваат кога ќе се смениш, а ќе зборуваат и кога ќе останеш ист. Па, кога веќе не можеш да ги замолчиш, барем немој да им го предадеш управувањето со сопствениот живот, направи го она што со години го одложуваш, кажи го она што ти стои во грлото. Замини од она што те гуши. Почни го она за кое постојано велиш „еден ден“. Јави му се на човекот што ти значи. Отиди таму каде што сакаш. Насмеј се без причина. Одмори без да се правдаш. И, ако треба, разочарај ги сите што се навикнале секогаш да бидеш на располагање, само немој повторно да се разочараш себеси за да ги задоволиш нив, затоа што животот не ти е некаде во иднината, кога ќе завршиш сè што другите очекуваат од тебе. Не е кога ќе ослабеш, кога ќе имаш повеќе пари, кога некој ќе те засака, кога ќе ти се извинат или кога конечно ќе ти признаат дека биле неправедни. Животот е сега, во ова утро, во оваа вечер, во секој ден што го трошиш чекајќи дозвола да бидеш среќен. А времето не преговара, не те прашува дали си подготвен, само тече и минува. Затоа, не му дозволувај на стравот да ти го изеде животот, на срамот да ти ја врзе душата, а на туѓите мислења да ти ги диктираат чекорите. Колку и да се трудиш да бидеш безгрешен, не можеш секогаш и секаде да бидеш безгрешен човек, затоа, стани вистински човек. Не мора да им се допаднеш на сите, доволно е да престанеш да се губиш себеси обидувајќи се да им угодиш. И кога следниот пат ќе почувствуваш страв пред нешто што навистина го сакаш, не прашувај се, што ќе се случи ако не успееш, прашај се и што ќе се случи ако цел живот не се осмелиш.

Па, доста е, не утре, не од понеделник, не кога ќе се сменат околностите, почни сега. Почни да живееш така што, кога ќе погледнеш назад, нема да ти биде жал само за работите што си ги направил, туку и за сите оние што си сакал да ги направиш, а не си имал храброст. Кога ќе помине времето на адаптација на новитетите ќе сфатиш, најголемата загуба не е кога ќе си замине некој од твојот живот, најголемата загуба е кога, обидувајќи се да ги задржиш сите, ќе го изгубиш единствениот човек со кој мораш да живееш до крајот, самиот себе.

Продолжи со читање