Постојат вистини што човекот ги бара со години, а можеби цело време ги носи во себе. Ги бара во зборовите на другите, во нивните погледи, во тишината на ноќта, во љубовта, во разделбите, во победите и поразите, а сепак, најчесто заборава да го праша она место во себе кое никогаш не престанало да зборува срцето. Но, што е вистината кога не е само она што можеме да го докажеме? Што е вистината кога нема сведоци, кога нема публика, кога човекот останува сам со себе и со она што навистина го чувствува?

Можеме да го измамиме светот со зборови. Можеме да изградиме лице кое ќе го покажуваме пред другите, да научиме како да изгледаме силни и кога сме скршени, да кажуваме „добро сум“ и кога во нас нешто тивко плаче. Можеме дури и самите себе да се убедуваме дека сме ја заборавиле некоја љубов, некоја болка, некој човек, некој сон.
Но срцето памети. Тоа памети што сме сакале, кого сме повредиле, кого сме изгубиле, од што сме се исплашиле и пред кого сме биле вистински. Срцето ги чува и оние зборови што никогаш не сме ги изговориле. А можеби токму таму започнува вистината во неискажаното. Филозофски гледано, човекот целиот свој живот се обидува да го разбере сопственото постоење. Кој сум? Зошто сум овде? Што е смислата на љубовта, на болката, на простувањето, на времето? Но колку повеќе прашања поставуваме, толку повеќе сфаќаме дека не секој одговор живее во разумот. Некои одговори не се мислат. Тие се чувствуваат. Психолошки, срцето е простор во кој се среќаваат нашите потреби, стравови, надежи, спомени и желби. Понекогаш човекот не страда затоа што не ја знае вистината, туку затоа што ја знае и нема храброст да ја прифати. Зашто вистината на срцето не е секогаш удобна. Понекогаш таа ни кажува дека сме останале таму каде што одамна сме требале да заминеме. Понекогаш ни кажува дека сè уште сакаме некого. Понекогаш дека треба да простиме. А понекогаш, најтешко од сè, дека треба да си простиме самите на себе.

Реклама

И тука започнува духовната страна на човекот. Духовноста не е само во молитвата изговорена со усни. Таа е и во тишината во која човекот искрено се среќава со себе. Во моментот кога престанува да се оправдува и почнува да се разбира. Кога престанува да бара виновници и почнува да бара светлина. Можеби срцето е најтивкиот храм што го носиме во себе. Во него нема врата што друг може да ја отвори без наша дозвола. Но има нешто што секогаш е присутно гласот на совеста, тивок, но упорен, кој нè потсетува кои сме под сите маски што животот нè научил да ги носиме.
А поетот би рекол: „Човекот може да го сокрие лицето од светот, но не и срцето од вистината.“
Затоа, низ оваа емисија ќе патуваме низ различни длабочини на човековото постоење низ љубовта и осаменоста, низ довербата и предавството, низ простувањето и вината, низ разумот и чувството, низ тишината и зборот, низ она што го покажуваме и она што навистина сме. Ќе се прашаме дали секогаш треба да му веруваме на срцето. Ќе зборуваме за моментите кога срцето и разумот одат во различни насоки. Ќе ја допреме болката што човекот ја крие зад насмевката. Ќе зборуваме за љубовта не само како чувство, туку како огледало во кое се гледаме себеси. За луѓето што дошле во нашиот живот како лекција. За оние што останале како спомен. За оние што си заминале, а сепак оставиле трага. За тишината која понекогаш кажува повеќе од илјада зборови.

И за најтешкото прашање:
Дали сме подготвени да ја слушнеме сопствената вистина, дури и тогаш кога таа не ни го кажува она што сакаме да го слушнеме?
Можеби вистината на срцето не е нешто што треба да го пронајдеме. Можеби таа отсекогаш била таму. Само ние сме биле премногу гласни за да ја слушнеме. Затоа, денес, барем за миг, да замолчиме во себе. Да ги оставиме настрана улогите, очекувањата, туѓите мислења и стравот од тоа што ќе помислат другите.

И да се запрашаме: Што би ми кажало моето срце ако денес немаше од кого да се плаши? Можеби токму одговорот на тоа прашање е почетокот на една поинаква средба средбата со самите себе. Ова е патување низ она што не се гледа, а се чувствува. Патување низ човечката мисла, душа, љубов и тишина. Патување кон местото каде што зборовите престануваат, а вистината започнува.
Добредојдовте во „ВИСТИНАТА НА СРЦЕТО“.