„Помина толку брзо?“ Каде исчезна времето?
Има една реченица што сите ја кажуваме, а можеби никогаш вистински не сме застанале да размислиме што се крие зад неа:
„Помина толку брзо.“
Помина детството.
Помина младоста.
Помина една љубов.
Помина едно пријателство.
Поминаа години, луѓе, средби, разговори, патувања, радости и разочарувања.
И одеднаш се прашуваме: Кога помина сето тоа?
Времето не тропа на врата кога заминува. Не ни кажува дека последниот разговор со некого ќе биде последен. Не нè предупредува дека последната прегратка ќе стане спомен. Не ни кажува дека едно обично утро, еден обичен ден или една навидум мала средба еден ден ќе ни недостига повеќе од сè.
Затоа темата „Помина толку брзо?“ не е само разговор за времето.
Таа е разговор за нашиот живот.
Што ќе слушнеме во емисијата?
Ќе зборуваме за времето што го имаме и за времето што го потрошивме.
Ќе се прашаме:
Дали навистина немаме време, или само погрешно го распределуваме?
Колку од денот поминувајќи на телефони, социјални мрежи и непотребни грижи?
Колку време им даваме на луѓето што ги сакаме?
Колку често велиме „утре ќе се видиме“, „утре ќе се јавам“, „еден ден ќе имам време“?
А што ако тоа „утре“ не дојде?
Ќе зборуваме и за детството за времето кога еден ден изгледаше бескрајно долг, а една година цела вечност. За игрите пред зграда, за првите другарства, за безгрижноста која денес ја бараме во старите фотографии.
Ќе се потсетиме на младоста на првите љубови, првите големи соништа, грешките, храброста и чувството дека целиот живот е пред нас.
Ќе зборуваме за родителите.
За моментот кога сфаќаме дека луѓето кои некогаш нè носеле во раце, полека стареат. И дека времето не застанува ниту пред оние кои најмногу ги сакаме.
Ќе зборуваме за пријателствата.
За луѓето со кои некогаш сме биле неразделни, а денес можеби не знаеме ни каде живеат. За пријателите што останале и за оние што времето ги однело во некој друг правец.
Ќе зборуваме за љубовта.
Колку пати ја одложуваме љубовта?
Колку пати гордоста победува еден разговор?
Колку пати молчиме кога треба да кажеме: „Те сакам“, „Извини“, „Ми недостигаш“ или „Остани“?
Ќе зборуваме и за работата, парите и трката по успех.
Дали заработуваме пари за да живееме или го трошиме животот за да заработиме пари?
Што вреди нов автомобил, поголем дом или подобра позиција ако немаме време да седнеме со луѓето што ни значат?
А што правиме со сегашниот момент?
Можеби најважното прашање е токму ова.
Затоа што минатото не можеме да го вратиме.
Иднината сè уште не ја знаеме.
Го имаме само овој момент.
Овој разговор.
Ова утро.
Оваа вечер.
Овој човек покрај нас.
Оваа можност да кажеме нешто што одамна го чуваме во себе.
Можеби треба помалку да брзаме.
Да седнеме со кафе без да гледаме во часовникот.
Да прошетаме без цел.
Да се јавиме на стар пријател.
Да ги прегрнеме родителите.
Да си поиграме со детето.
Да му кажеме на партнерот дека ни значи.
Да му простиме некому.
И, можеби најважно да си простиме себеси за времето што сме го потрошиле.
Зошто годините ни изгледаат сè пократки?
Кога сме млади, деновите се полни со нови нешта. Секој период носи ново искуство, па времето ни остава многу спомени.
Подоцна, животот често станува рутина.
Истите утра.
Истите обврски.
Истите патишта.
Истите грижи.
И тогаш, кога ќе погледнеме назад, се чини како годините да исчезнале за миг.
Можеби затоа треба да создаваме повеќе моменти што ќе ги паметиме.
Не мора да бидат големи.
Понекогаш најголемите спомени се создаваат во најобичните денови.
Ајде да се прашаме…
Кој момент од твојот живот би сакал повторно да го доживееш?
Кој човек ти недостига?
Кому одамна не си се јавил?
Што постојано го одложуваш?
Која желба ја чуваш со години?
И кога би знаел дека времето навистина брзо поминува дали денес би живеел поинаку?
Можеби токму тука е суштината на темата.
Не треба постојано да се плашиме дека времето поминува.
Треба да научиме да не дозволиме животот да помине покрај нас додека ние само гледаме во часовникот.
Зашто еден ден повторно ќе кажеме:
„Помина толку брзо.“
Но тогаш најважно нема да биде колку години сме имале.
Ќе биде што сме направиле со нив.
Кого сме сакале.
Кого сме усреќиле.
Кому сме помогнале.
Што сме создале.
Кои спомени сме ги оставиле зад себе.
И можеби најубавиот одговор на прашањето „Помина толку брзо?“ е:
„Да но не помина залудно.“

ПОМИНА ТОЛКУ БРЗО?

Помина ли толку брзо или ние бевме тие што брзавме низ животот, заборавајќи да застанеме пред она што навистина вреди? Деновите заминаа тивко, како вода низ дланките, а ние ги броевме годините наместо миговите што можеле да ни станат вечност. Поминаа утра, поминаа ноќи, луѓе дојдоа, луѓе си заминаа, некои оставија трага, а некои само празно место во срцето. И денес се прашуваме: Каде исчезна времето? А можеби времето не исчезнало никаде. Можеби само ние премногу често живеевме во вчерашните болки или во утрешните стравови, а го заборававме единственото место каде што животот навистина постои во овој миг. Затоа, ако ме прашаш дали помина толку брзо, ќе ти кажам: Не. Само животот не чека. И секој миг што не сме го сакале, не сме го почувствувале, не сме го прегрнале, не сме го живееле со цело срце веќе станал спомен. Затоа не ја мери својата младост со брчките на лицето, туку со насмевките што си ги подарил. Не ја мери својата старост со годините зад себе, туку со мудроста што ја носиш во себе. И не прашувај колку време ти останало. Прашај се: Колку љубов можам уште да дадам? Колку срца можам да допрам? Колку добро можам да оставам зад себе? Зашто еден ден и нашето денес ќе стане нечие некогаш. И тогаш можеби повторно ќе кажеме: Помина толку брзо. Но нека не боли тоа што поминало. Нека нè радува што сме биле таму.  Што сме сакале. Што сме простувале. Што сме плачеле. Што сме се смееле. Што сме паѓале и повторно станувале. Зашто животот не се мери по тоа колку долго траел, туку по тоа колку длабоко сме го почувствувале.  А времето?  Времето само поминува. Ние сме тие што треба да оставиме нешто што нема да помине. Една љубов. Една добрина. Еден спомен. Еден збор. Една светлина во нечие срце. И можеби токму тогаш, кога последниот ден ќе стане тивок, ќе можеме мирно да кажеме: Да помина брзо. Но не помина залудно.