Музиката отсекогаш била многу повеќе од уметност, таа е сведоштво, емоција и чувар на корените. Во таа насока, Естрада.мк продолжува да потсетува дека токму преку песната, македонскиот народ успеал да го сочува својот идентитет и во најтешките времиња.

Овој пат се навраќаме на песните од егејскиот дел на Македонија, песни кои не се само мелодија, туку и симбол на отпор, болка и непокор.

Во минатото, за многу Македонци од Егејска Македонија, пеењето на македонски песни не било дозволено. Според сведоштвата што се пренесуваат од генерација на генерација, тие што биле фатени како пеат на својот мајчин јазик, без разлика дали јавно или во приватност, биле строго казнувани. Во такви услови, песната не исчезнала, туку станала потивка, но уште посилна.

Реклама

Македонските песни се пееле кришум, во домовите, по полињата, на пат, тивко, со страв некој да не ги чуе. Но и покрај тоа, тие опстанале. Се пренесувале од уста на уста, од срце на срце, станувајќи дел од колективната меморија на народот.

Меѓу тие песни што го преживеале времето и забраните се „Твојте очи, Лено мори“, „Излегу да се расшета“, „Ој јаворе, јаворе“, „Мори чупи Костурчанки“, „Киниса да ода В’бел на гости“ и многу, многу други. Во нив се вплетени љубовта, тагата, носталгијата и копнежот по родниот крај, чувства кои не можеле да бидат замолчени.

Реклама

Денес, овие песни се слободно пеени и прифатени како дел од македонското музичко богатство. Она што некогаш било шепот, денес е гласно изразена традиција. Но нивната вистинска вредност лежи токму во тоа што успеале да опстанат и покрај обидите да бидат избришани.

Зачувувањето на овие песни не е само прашање на музика, туку и на идентитет. Тие се жив доказ за истрајноста на еден народ, за неговата врска со корените и за силата на културата која не може да биде забранета.

Реклама

Затоа, секоја испеана строфа од овие песни денес не е само уживање, туку и почит кон минатото бидејќи, чувајќи ги песните од заборав, ги чуваме и сопствените корени.

Реклама